„წარმოსახვის ძალას შეუძლია განკურნოს ადამიანი ისევე, როგორც შეუძლია გამოიწვიოს ავადმყოფობა.“
- თეოფრასტე პარაცელსი
ადამიანების უმეტესობას ჰგონია, რომ წარმოსახვა უბრალოდ ფანტაზიაა.
რაღაც არარეალური, გონების თამაში. სურათები, რომლებსაც რეალურ ცხოვრებასთან კავშირი არ აქვს.
მაგრამ როგორც ძველი აღმოსავლური სწავლებები, ისე მრავალი ფილოსოფოსი და მკურნალი ამბობდა:
ადამიანის გონება მხოლოდ რეალობას არ აღიქვამს — ის მასზე ზემოქმედებს კიდეც.
როცა ადამიანი მუდმივად შიშში ცხოვრობს, სხეული ამას მხოლოდ „ფიქრად“ არ აღიქვამს.
ნერვული სისტემა ვერ არჩევს, რეალური საფრთხეა თუ მუდმივად წარმოდგენილი საფრთხე.
თუ გონება ყოველდღე იმეორებს:
„რაღაც ცუდი მოხდება“,
„მე ვერ გავძლებ“,
„მე სუსტი ვარ“,
„აუცილებლად ავად გავხდები“
სხეული ნელ-ნელა იწყებს ამ მდგომარეობასთან შეგუებას.
სუნთქვა იცვლება, ჰორმონები იცვლება, ძილი ირღვევა, ენერგია ქვეითდება, იმუნური სისტემა სუსტდება.
აღმოსავლურ მედიცინაში ამბობენ:
ხანგრძლივი შიში ადამიანის ენერგიას შიგნიდან აცლის ძალას.
ამიტომ არის, რომ ზოგი ადამიანი ფიზიკურად ჯერ კიდევ ჯანმრთელია, მაგრამ შინაგანად უკვე გამოფიტულია. მისი გონება მუდმივად ბრძოლაშია, მუდმივად დაძაბულობაში, მუდმივად საფრთხის მოლოდინში. და რაც უფრო დიდხანს ცხოვრობს ადამიანი ამ მდგომარეობაში, მით უფრო იწყებს სხეული ამის ტარებას.
მაგრამ საინტერესოა მეორე მხარეც.
თუ გონებას შეუძლია ადამიანის ნელ-ნელა დასუსტება, მას შეუძლია ძალის დაბრუნებაც.
არა მაგიის გზით. არა რეალობის უარყოფით.არამედ იმ შინაგანი მდგომარეობის შეცვლით,
რომელშიც ადამიანი ყოველდღიურად ცხოვრობს. როცა ადამიანს უჩნდება იმედი, სხეული სხვანაირად რეაგირებს. როცა ადამიანს სჯერა, რომ შეუძლია გადარჩენა, მისი ნერვული სისტემა ნელ-ნელა ტოვებს მუდმივი საფრთხის რეჟიმს. როცა ადამიანი პირველად წყვეტს საკუთარი თავის შიგნიდან ნგრევას, სხეული ხშირად სწორედ მაშინ იწყებს აღდგენას.
აღმოსავლურ ფილოსოფიაში ადამიანის მდგომარეობა მხოლოდ ფიზიკურ სხეულად არ განიხილება.
იქ ამბობენ, რომ სხეული, გონება და შინაგანი ენერგია ერთმანეთთან ღრმად არის დაკავშირებული.
ამიტომ არის, რომ შური, სიძულვილი, მუდმივი ბრაზი, შიში, სასოწარკვეთა — უბრალოდ „ემოციები“ არ არის.
ეს მდგომარეობები ნელ-ნელა ცვლის ადამიანის მთლიან შინაგან ბალანსს. განსაკუთრებით შური. რადგან შურიანი ადამიანი მუდმივად სხვის ცხოვრებას უყურებს, საკუთარი შინაგანი სამყაროს ნაცვლად. ის შინაგანად მუდმივ უკმარისობაში ცხოვრობს, მუდმივ შედარებაში, მუდმივ დაძაბულობაში.
და ადამიანი, რომელიც ყოველდღიურად სხვის ცხოვრებას ებრძვის, ნელ-ნელა საკუთარ ენერგიას ანადგურებს.
მაგრამ აქ ძალიან მნიშვნელოვანია ერთი რამ:
ძლიერი ნება არ ნიშნავს რეალობის უარყოფას.
არ ნიშნავს, რომ ადამიანი არასოდეს უნდა დასუსტდეს, არ იტიროს, არ ეშინოდეს.
ნამდვილი შინაგანი ძალა იწყება მაშინ, როცა ადამიანი საკუთარ გონებას მტრად აღარ აქცევს. როცა წყვეტს საკუთარ თავთან მუდმივ ბრძოლას, როცა წყვეტს საკუთარი სხეულის შიშით მართვას,
როცა შიგნიდან პირველად ამბობს:
„მე არ მინდა ყოველდღიურად საკუთარი თავი დავანგრიო.“
ზოგჯერ განკურნება მხოლოდ წამლიდან არ იწყება. ზოგჯერ ის იწყება იმ მომენტიდან,
როცა ადამიანი პირველად იწყებს საკუთარი შინაგანი სამყაროს დაცვას.
რადგან გონება, რომელსაც ყოველდღიურად შიში მართავს, ნელ-ნელა სხეულსაც იმავე სიხშირეზე აყენებს.
ხოლო გონება, რომელსაც აქვს იმედი, რწმენა, შინაგანი საყრდენი და სიცოცხლის სურვილი —
ადამიანს ძალას უბრუნებს იქაც კი, სადაც ადრე მხოლოდ სისუსტეს გრძნობდა.
⭕ ასევე დაგაინტერესებთ:
⭕ლარი ისევ გამყარდა - ვალუტის კურსი
⭕რას გვიქადის ლურჯი მთვარე მშვილდოსანში და რას მივაქციოთ ყურადღება? - ეზოტერიკოსის რჩევები
