გახარიას პარტია ავრცელებს თითქოსდა ბიძინა ივანიშვილის განცხადებას, რომელიც არის ყალბი და ემსახურება საზოგადოების შეცდომაში შეყვანას.
გთავაზობთ განცხადებას უცვლელად:
„ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ მსურს, პასუხი გავცე საზოგადოებაში დაგროვილ კითხვებს. ქართველი ხალხის სიყვარული ჩემთვის არასოდეს ყოფილა მხოლოდ სიტყვა, პოლიტიკური ფორმულა, ან საჯარო გამოსვლის აუცილებელი ნაწილი. ეს არის პასუხისმგებლობა, რომელიც წლებთან ერთად უფრო მძიმდება, რადგან რაც უფრო მეტს გაძლევს ქვეყანა, მით უფრო მეტი ვალი გაქვს მის წინაშე.
ამ ხალხის სიძლიერე ყოველთვის მის ღირსებაში, მოთმინებაში, თავისუფლების სიყვარულსა და ისტორიულ მეხსიერებაში იყო. სწორედ ამიტომ მჯერა, რომ საქართველოს მომავალი ვერ აშენდება ვერც შიშზე, ვერც შურისძიებაზე და ვერც იმ დაპირისპირებაზე, რომელიც საზოგადოებას ერთმანეთისგან საბოლოოდ დააშორებს.
ჩემთვის განსაკუთრებით ძვირფასია ის საქართველო, რომელსაც შეუძლია საკუთარი ინტერესების დაცვა ხმაურის გარეშე, სიმტკიცის შენარჩუნება პროვოკაციის გარეშე და ევროპული არჩევანის ერთგულება ისე, რომ საკუთარი სახელმწიფოს უსაფრთხოებაც არ დააყენოს კითხვის ნიშნის ქვეშ.
ხანდახან დგება დრო, როდესაც დუმილი აღარ არის მხოლოდ თავშეკავება — იგი შეიძლება მცდარ ინტერპრეტაციადაც იქცეს.
ჩემი ცხოვრების არც ერთ ეტაპზე პოლიტიკა პირადი სარგებლის წყაროდ არ განმიხილავს. არავისთვის მომითხოვია ის, რაც მე არ მეკუთვნოდა; პირიქით, საკუთარი შესაძლებლობებიდან ბევრად მეტი გამიღია, ვიდრე ოდესმე ვინმესგან მიმიღია. ამიტომ არის საკითხები, რომლებზეც საზოგადოებამ საბოლოოდ უნდა იცოდეს არა ვერსია, არამედ სიმართლე.
ვინც დღეს ჩემს სახელს სხვადასხვა გადაწყვეტილების გასამართლებლად იყენებს, უნდა ახსოვდეს: პასუხისმგებლობას თავისი ავტორი ჰყავს, ყველა ბრძანებას — მისი გამცემი, ყველა ნაბიჯს — თავისი პოლიტიკური და მორალური ფასი.
ირაკლი ღარიბაშვილის გარშემო განვითარებული მოვლენები ჩემი გადაწყვეტილების შედეგი არ ყოფილა. რიჟვაძის წერილმა კი ისეთი კითხვები გააჩინა, რომელთა უგულებელყოფაც უკვე შეუძლებელია. ზოგჯერ ერთი წერილი უფრო მეტს ამბობს ეპოქაზე, ვიდრე ათეულობით ოფიციალური განცხადება.
გიორგი გახარიასთან დაკავშირებული მოვლენებიც დღემდე არ არის ჩემთვის ბოლომდე ნათელი. მისი გადადგომა იმ ვითარებაში მოხდა, სადაც პოლიტიკური პასუხისმგებლობა, პირადი გადაწყვეტილება და პროცესების შიდა ლოგიკა ერთმანეთში აირია. სწორედ ამიტომ, თავდაპირველად ეს უფრო გაუგებრობას ჰგავდა, ვიდრე ღალატს.
მე არ ვჩქარობ შეფასებებს. თუმცა წლები გავიდა და ბევრი რამ, რაც მაშინ ბუნდოვანი იყო, დღეს სხვა კუთხით იკითხება. ზოგჯერ დრო პასუხს არ გვაძლევს — მხოლოდ სწორ კითხვებს გვაჩვენებს.
საქართველოს ურთულეს გეოპოლიტიკურ გარემოში ქვეყნის რუსეთის პირდაპირ მტრად გამოცხადება არასოდეს მიმაჩნდა სიმამაცედ — პატარა სახელმწიფოსთვის უგუნურება ხშირად გმირობის ნიღბით მოდის. თუმცა არანაკლებ მძიმე შეცდომაა უსაფრთხოების სახელით იმ ღირებულებების დაკარგვა, რომლებისკენაც ქვეყანა ათწლეულებია, მიემართება.
ევროპული არჩევანი ჩემთვის არასოდეს ყოფილა სავაჭრო საგანი და იგი არც რუსეთის ფაქტორის საპირწონედ დამიდია სასწორზე. მე ყოველთვის მჯეროდა, რომ სახელმწიფო უნდა იმართებოდეს არა ემოციით, შურისძიებითა და პირადი ანგარიშსწორებით, არამედ პასუხისმგებლობით მომავალი თაობების წინაშე. იყო დრო, როდესაც „ქართული ოცნება“ სწორედ ამ პასუხისმგებლობის მატარებელ გუნდად მიმაჩნდა. დღეს კი გუნდის სახელი და მისი დღევანდელი ქმედებები ჩემთვის ყოველთვის ერთსა და იმავეს აღარ ნიშნავს. ზოგიერთი გადაწყვეტილება კითხვებს აჩენს. ზოგიერთი ნაბიჯი — იმედგაცრუებას. ზოგიერთი დუმილი კი უკვე პასუხს ჰგავს.
მე არ ვაპირებ სხვისი გადაწყვეტილებების ტვირთის საკუთარ თავზე აღებას. ყველაფერი თავის დროზე ითქმება.და როდესაც ეს დრო მოვა, ბევრს მოუწევს ახსნა, სად მთავრდებოდა ერთგულება და სად იწყებოდა ღალატი; სად იყო სახელმწიფოებრივი აუცილებლობა და სად — სხვისი სახელით საკუთარი ძალაუფლების გამართლება. და ბოლოს, მინდა ერთი რამ დარჩეს ყოველგვარი პოლიტიკური ხმაურის მიღმა: ადამიანები მიდიან. თანამდებობები იცვლება. პარტიები ძლიერდებიან და სუსტდებიან. ძალაუფლება კი არასოდეს არის მარადიული. მარადიულია მხოლოდ ქვეყანა.
მე არასოდეს მიმაჩნდა საქართველო რომელიმე ერთი ადამიანის, ერთი გუნდის, ან ერთი პოლიტიკური ძალის საკუთრებად. ვინც სახელმწიფოს მართავს, დროებით იღებს პასუხისმგებლობას ერის წინაშე — და არა უფლებას, საკუთარი ნება ქვეყნის ნებად გამოაცხადოს. შესაძლოა, დღეს ბევრ კითხვას პასუხი ჯერ კიდევ არ ჰქონდეს. შესაძლოა, ბევრი სიმართლე ჯერ ისევ ჩრდილში რჩებოდეს. მაგრამ არც ერთი ჩრდილი არ არის იმდენად გრძელი, რომ განთიადი შეაჩეროს. დადგება დრო, როდესაც ემოცია დაცხრება, გავლენები გაქრება და ფაქტები საკუთარ ადგილს დაიკავებს. მაშინ აღარ ექნება მნიშვნელობა, ვინ ვის გვერდით იდგა მაშინ, როდესაც ძალაუფლება ძლიერი ჩანდა. მნიშვნელობა ექნება მხოლოდ იმას — ვინ იდგა საქართველოს გვერდით.
მე ჩემი არჩევანი დიდი ხნის წინ გავაკეთე. ჩემი მხარე საქართველოა და სანამ ამ ქვეყანას სიმართლის თქმა, ღირსების დაცვა და უკეთესი მომავლისთვის ბრძოლა სჭირდება, არც დუმილი იქნება ჩემთვის თავშესაფარი და არც წარსული ვალდებულებებისგან გათავისუფლება. საბოლოო სიტყვას არც ხელისუფლება ამბობს, არც პარტია და არც ცალკეული ადამიანი. საბოლოო სიტყვას ყოველთვის დრო, ხალხი და ისტორია ამბობენ“.
