გამოცემა BBC Future-ი აქვეყნებს ვრცელ სტატიას იმ ისტორიულ მომენტზე, როდესაც მეცნიერებმა და საზოგადოებამ გააცნობიერეს, რომ ოკეანის გიგანტები - კეხა ვეშაპები, ერთმანეთთან კომუნიკაციისთვის რთულ, მელოდიურ და სისტემატურ ბგერებს, ანუ „სიმღერებს“ იყენებენ.
მთავარი ფაქტები და აღმოჩენის ისტორია:
1950-იან წლებში, ცივი ომის პერიოდში, აშშ-ის სამხედრო-ზღვაოსნები ოკეანეში წყალქვეშა ნავების მოსასმენად ჰიდროფონების ქსელს იყენებდნენ. სწორედ მაშინ ბიოაკუსტიკოსმა ფრენკ უოტლინგტონმა ჩაწერა უცნაური, ღრმა და მელოდიური ბგერები, რომლებიც მოგვიანებით ვეშაპებს მიეწერა.
1970 წელს ბიოლოგმა როჯერ პეინმა გამოაშვებინა ფირფიტა სახელწოდებით - Songs of the Humpback Whale. ეს გახდა ისტორიაში ყველაზე გაყიდვადი ბუნების ბგერების ალბომი, რომელმაც მილიონობით ადამიანის ცნობიერება შეცვალა.
მკვლევრებმა აღმოაჩინეს, რომ ვეშაპების ბგერები უბრალო ყვირილი არ არის - მათ აქვთ მკაფიო იერარქიული სტრუქტურა, იყენებენ რითმებსა და თემებს, რომლებიც საათობით გრძელდება.
გარდა ამისა, ერთი რეგიონის ვეშაპები „ერთსა და იმავე ჰიტს“ მღერიან, ხოლო დროთა განმავლობაში მათი მუსიკალური „მოდები“ იცვლება.
ამ აღმოჩენამდე ვეშაპები მხოლოდ ცხიმისა და ხორცის რესურსად აღიქმებოდნენ.
მათი „სიმღერის“ მოსმენამ საზოგადოებაში უდიდესი ემპათია გააჩინა, რამაც საფუძველი ჩაუყარა გლობალურ მოძრაობას „გადაარჩინე ვეშაპები“ და 1982 წელს კომერციულ ვეშაპჭერაზე საერთაშორისო მორატორიუმის დაწესებას მიაღწია.
„ბიბისის“ სტატიაში ხაზგასმულია, რომ ვეშაპების აკუსტიკური სამყაროს აღმოჩენამ კაცობრიობას დაანახა, რომ დედამიწაზე არსებობენ სხვა მაღალგანვითარებული, გონიერი არსებები, რომელთა გადარჩენაც ჩვენი პირდაპირი პასუხისმგებლობაა.
