ადამიანის ფსიქიკას ერთი საინტერესო თვისება აქვს ის ქვეცნობიერად ყოველთვის ეძებს უსაფრთხოებას. როდესაც ჩვენს სოციალურ ველში გამოჩნდება პიროვნება, რომელიც ასხივებს შინაგან სიმტკიცეს, ემოციურ მდგრადობასა და ურყევ ავტონომიურობას, პირველი რეაქცია ხშირად არა აღფრთოვანება, არამედ გაუცნობიერებელი შიში ან უსიამოვნო მღელვარებაა.
ერთი შეხედვით, ეს პარადოქსია რადგან ძლიერი ადამიანი საყრდენს, სიმშვიდეს და დაცულობას უნდა ასხივებდეს.
როგორც ფსიქოთერაპიულ პრაქტიკაში ვხედავთ, შიშის მიზეზი არა თავად ძალაში, არამედ იმ ემოციურ და ფსიქოლოგიურ „სარკეშია“, რომელსაც ასეთი ადამიანი გარშემომყოფებს უნებლიეთ უდგამს.
ძლიერი ადამიანი, პირველ რიგში, საკუთარ თავს იცნობს და იღებს თავის ჩრდილოვან მხარეებს.
ის ნაკლებად იყენებს სოციალურ ნიღბებს და არ მონაწილეობს იმ არაფორმალურ „გარიგებებში“, სადაც ადამიანები ერთმანეთს ილუზიურ კომფორტს უქმნიან.
როდესაც ასეთ პიროვნებას ვხვდებით, ჩვენი ქვეცნობიერი წამიერად აცნობიერებს: „მასთან თამაში და მანიპულირება ვერ გასჭრის“. ეს იწვევს შფოთვას, რადგან ჩვენი საკუთარი კომპენსატორული მექანიზმები და უსაფრთხოების ძველი სტრატეგიები უფასურდება. ძლიერი ადამიანი ხდება სარკე, რომელშიც უცებ მკაფიოდ ჩანს ჩვენივე სუსტი მხარეები, დაუმუშავებელი ტრავმები და შიშები.
იღუნგისეულ ფსიქოანალიზში არსებობს „ჩრდილის“ ცნება ეს არის ჩვენი პიროვნების ის უარყოფილი ან მიუღებელი ნაწილები, რომელთაც საკუთარ თავში ვმალავთ. ხშირად, როდესაც ვხედავთ ვინმეს, ვისაც აქვს საკუთარი საზღვრების დაცვის, „არას“ თქმისა თუ საკუთარი გზით სვლის ძალა, ჩვენ მასში პროეცირებას ვუკეთებთ საკუთარ აკრძალულ სურვილებს და პოტენციალს.
შიში ჩნდება მაშინ, როდესაც ქვეცნობიერად ვგრძნობთ ამ ადამიანს აქვს ის თავისუფლება, რომლის უფლებასაც ჩვენ საკუთარ თავს ვერ ვაძლევთ. მისი ძალა გვაიძულებს შევეხოთ საკუთარ უძლურებას, რაც ემოციურად საკმაოდ მტკივნეული და საფრთხის შემცველი პროცესია.
სოციალური ურთიერთობების უმეტესობა აგებულია ემოციურ თანადამოკიდებულებაზე: „მე შენ გჭირდები, შენ მე“. ძლიერი ადამიანი კი ემოციურად ავტონომიურია. მას შეუძლია უყვარდეს, იყოს ერთგული და მხარდამჭერი, მაგრამ მას არ სჭირდება სხვები საკუთარი თვითშეფასების შესავსებად.
ეს ავტონომია გარშემომყოფების მიერ აღიქმება როგორც ცივი, მიუწვდომელი ან თუნდაც საშიში ძალა. რადგან მასზე ვერ იმოქმედებ შანტაჟით, დანაშაულის გრძნობის აღძვრით ან ემოციური მანიპულაციით, ის კონტროლს ექვემდებარება. ხოლო ის, რისი კონტროლიც შეუძლებელია, ადამიანის ტვინისთვის ავტომატურად საფრთხეს წარმოადგენს.
შინაგანი ძალა ყოველთვის მკაფიო პირად საზღვრებთან ასოცირდება. ძლიერმა ადამიანმა ზუსტად იცის, სად მთავრდება იგი და სად იწყება სხვა. ის არ უშინდება კონფლიქტს, თუ საქმე მის ღირებულებებს ეხება, და შეუძლია თქვას მშვიდი, მაგრამ საბოლოო „არა“.
ძლიერ ადამიანთან ხანგრძლივი კონტაქტი შეუძლებელია ცვლილებების გარეშე.
ის თავისი არსებობით გვიბიძგებს ზრდისკენ, გაცნობიერებისკენ, პასუხისმგებლობის აღებისკენ.
ფსიქიკა კი ბუნებით კონსერვატიულია მას ეშინია ცვლილებების, რადგან ყოველი ზრდა ძველი იდენტობის „სიკვდილს“ და კომფორტის ზონის დატოვებას მოითხოვს. შესაბამისად, შიში ძლიერი ადამიანის მიმართ ხშირად არის შიში იმ ტრანსფორმაციის წინაშე, რომელსაც მასთან შეხვედრა გვიქადის.
ძლიერი ადამიანი საშიში ჩანს არა იმიტომ, რომ ის ვინმეს ემუქრება, არამედ იმიტომ, რომ ის ანგრევს ილუზიებს. ის გვაიძულებს შევხედოთ საკუთარ თავს ყოველგვარი ფილტრების გარეშე.
როდესაც ვისწავლით, რომ ეს შიში საკუთარ შინაგანი რესურსების ნაკლებობიდან მოდის და არა სხვა ადამიანის საფრთხიდან, ჩვენ შევძლებთ შიშის აღფრთოვანებად გარდაქმნას და იმავე შინაგანი სიმტკიცის აღმოჩენას საკუთარ თავში.
ასევე დაგაინტერესებთ:
⭕„შენზე ღირსეულ ადამიანს მეორეს არ ვიცნობ! ჩემთვის ყველაფერი ხარ“ - აჩიკო ბერიძე 39 წლის გახდა
