როდესაც ვსაუბრობთ ქალებზე, რომლებიც „საყვარლის“ როლს თანხმდებიან, საზოგადოება ხშირად ზედაპირული და მორალისტური განსჯით შემოიფარგლება, თუმცა ფსიქოლოგიური კუთხით ეს გაცილებით ღრმა და მრავალშრიანი ფენომენია.
არცერთი ქალი ბავშვობაში არ ოცნებობს იმაზე, რომ ვინმესთვის „მეორე“ ან „დამალული“ იყოს. ეს არ არის უეცარი, პრაგმატული არჩევანი, ეს არის ფსიქოლოგიური მექანიზმების, გაუცნობიერებელი კომპლექსების და ილუზიების რთული ჯაჭვი, რომელშიც ადამიანი ნელ-ნელა, შეუმჩნევლად ებმება.
ყველაფერი, როგორც წესი, დაბალი თვითშეფასებითა და ბავშვობისდროინდელი ტრავმებით იწყება. ქალს, რომელსაც გაუცნობიერებლად არ სჯერა, რომ სრულფასოვან, ღია და უპირობო სიყვარულს იმსახურებს, ხშირად სწორედ მიუწვდომელი პარტნიორები იზიდავს.
აქ ხშირად ერთვება „მხსნელის კომპლექსი“ - ილუზია, რომ მამაკაცი ოჯახში უბედურია (რასაც ხშირად თავად მამაკაცებიც აქტიურად უმტკიცებენ) და სწორედ ის არის ის ერთადერთი, განსაკუთრებული ქალი, ვინც მას ჭეშმარიტ ბედნიერებას აჩუქებს.
მეორეს მხრივ, ხშირად საქმე გვაქვს მიჯაჭვულობის ამრიდებლურ სტილთან.
დაქორწინებულ მამაკაცთან ურთიერთობა ქვეცნობიერად „უსაფრთხოა“ იმ ქალისთვის, რომელსაც რეალური, სრულფასოვანი სიახლოვის და მძიმე პასუხისმგებლობების ეშინია.
როცა პარტნიორი ბოლომდე შენი არ არის, არც მასთან ბოლომდე გახსნა და საკუთარი ცხოვრების სრულად გაზიარება გიწევს.
ეს არის დისტანცია, რომელიც პარადოქსულ კომფორტს ქმნის.
რაც შეეხება ქალებს შორის კონკურენციას, ეს ამ დინამიკის ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი მამოძრავებელი ძალაა.
ფსიქოანალიზში ამას ხშირად ბავშვობისდროინდელი ელექტრას კომპლექსის გამოძახილსაც უწოდებენ ქვეცნობიერი სურვილი, „წაართვა“ მამაკაცი სხვა ქალს, რათა საკუთარი უპირატესობა დაამტკიცო.
ცოლთან კონკურენცია, თუნდაც დაუსწრებლად, საყვარლისთვის საკუთარი მნიშვნელობის დამკვიდრების ინსტრუმენტი ხდება.
ყოველ ჯერზე, როცა მამაკაცი მას ირჩევს და მასთან მიდის (თუნდაც მხოლოდ რამდენიმე საათით), ქალი გრძნობს ილუზორულ ტრიუმფს „მე უფრო ახალგაზრდა, ლამაზი, საინტერესო ან სექსუალური ვარ, რადგან ის ჩემთან მოდის“.
ეს არის ეგოს კვების საშიში მექანიზმი, რომელიც რეალურად შინაგანი სიცარიელის ამოვსებას ემსახურება.
ყველაზე ტრაგიკული ამ პროცესში ილუზიების მახეა, რომელშიც ქალი საკუთარი ნებით ყოფს თავს. დოფამინის და ადრენალინის ნაზავი, რომელსაც ფარული, აკრძალული ურთიერთობა იწვევს, ქმნის „განსაკუთრებულობისა“ და რომანტიზმის ცრუ განცდას.
საყვარლის როლში ყოფნისას ურთიერთობა მოკლებულია ყოფით პრობლემებს, რუტინას, ბავშვების მოვლასა თუ ფინანსურ კრიზისებს.
შესაბამისად, მამაკაცი ყოველთვის თავისი „საუკეთესო ვერსიით“ წარდგება მის წინაშე.
ქალი იწყებს ცხოვრებას მხოლოდ მომავლის მოლოდინით - „ის აუცილებლად დაშორდება“, „ჩვენი სიყვარული გამონაკლისია“.
ეს ილუზია იმდენად ტკბილია, რომ ქალი უარს ამბობს რეალობის დანახვაზე: რეალობისა, სადაც ის მამაკაცისთვის ხშირად მხოლოდ ემოციური ან სექსუალური ოაზისია, რომელიც ამავე მამაკაცს სწორედ ძირითადი ოჯახის შენარჩუნებაში ეხმარება.
საბოლოო ჯამში, „საყვარლის“ როლზე თანხმობა საკუთარ თავზე, საკუთარ დროზე და სრულფასოვან ცხოვრებაზე უარის თქმის ფარული ფორმაა.
სანამ ქალი არ გააცნობიერებს, რომ მისი ღირებულება არ განისაზღვრება სხვა ქალზე გამარჯვებით და არ დაუსვამს საკუთარ თავს გადამწყვეტ კითხვას „რატომ ვირჩევ ურთიერთობას, სადაც თავიდანვე არ მიკავია მთავარი ადგილი?“- ის ამ დამანგრეველი ილუზიების წრიდან ვერ გამოვა.
„საყვარლის“ როლიდან გამოსვლა და ტრავმული მიჯაჭვულობის დასრულება რთული, მრავალეტაპიანი პროცესია.
მხოლოდ კოგნიტიური გააზრება აქ არ კმარა ეს მოითხოვს ღრმა ემოციურ და სხეულებრივ ტრანსფორმაციას.
როდესაც ნერვული სისტემა მიჩვეულია ემოციურ ატრაქციონს, სტაბილურობა და სიმშვიდე თავდაპირველად სიცარიელედ და საფრთხედაც კი აღიქმება.
ეს გზა არ არის სწორხაზოვანი. აუცილებლად იქნება უკუსვლის სურვილი, რადგან ტვინი ითხოვს ჩვეულ დოფამინურ დოზას, რომელსაც ეს ტოქსიკური დინამიკა იძლეოდა.
მთავარია, ქალმა გაიაროს გლოვის პროცესი და დაასრულოს არა მხოლოდ კონკრეტულ მამაკაცთან ურთიერთობა, არამედ დაემშვიდობოს იმ ფანტაზიასაც, რომელშიც აქამდე ცხოვრობდა.
ასევე დაგაინტერესებთ:
🎥 შორენა ბეგაშვილი ზღაპრულ კადრებს აქვეყნებს - „საოცარია, შენ, მზე და ოკეანე“
