„არ არის გარედან მოსაპოვებელი მუდმივი მდგომარეობა, ის არის შინაგანი რესურსი, რომელიც აქტიურდება მაშინ, როცა...“ - თამო აქუბარდია ბედნიერებაზე

„ბედნიერება როგორც შინაგანი რესურსი - კარმულ-ასტროლოგიური ხედვა:

შესავალი

ბედნიერება ხშირად აღიქმება როგორც გარე პირობების შედეგი: ურთიერთობა, კარიერა, ფინანსური უსაფრთხოება, სოციალური აღიარება. ამ ხედვაში ადამიანი ემოციურ სისავსეს „იღებს“ სამყაროდან.

კარმულ-ასტროლოგიური და ეზოტერული პერსპექტივა კი სხვა ფოკუსს გვთავაზობს:

გარე მოვლენები უფრო ხშირად არის ტრიგერი, ხოლო ბედნიერება — შინაგანი რესურსი, რომლის გააქტიურება და შენარჩუნება შესაძლებელია პიროვნების შიგნით.

1) გარე წყაროებზე მიჯაჭვულობა და იმედგაცრუების მექანიზმი

როცა ბედნიერება გარეთ გვეგულება, იქმნება მიჯაჭვულობის დინამიკა: ადამიანი კონკრეტულ სფეროს ან ადამიანს ანიჭებს „ბედნიერების წყაროს“ ფუნქციას. შედეგად, მოლოდინები მაღალი ხდება, ხოლო რეალობასთან შეუსაბამობა — ხშირი.

ამ შეუსაბამობას თან ახლავს იმედგაცრუება, ენერგიის დაცლა, აპათია და განცდა, თითქოს „ის, რაც მინდა“, ხელიდან მიცურდება.

ასტროლოგიურად ეს პროცესი ხშირად უკავშირდება სატურნულ თემებს - შეზღუდვას, დანაკარგის გამოცდილებას, სურვილის რეალობასთან დაპირისპირებას.

იუპიტერული მოლოდინები კი („ფართო იმედი“, „უნდა გამოვიდეს“) ვერ უძლებს რეალობის ტესტს, თუ შინაგანი საყრდენი ჯერ არ არის ჩამოყალიბებული.

2) „კარმული პროგრამა“ როგორც განმეორებადი სცენარი

კარმული ასტროლოგია ადამიანის გამოცდილებას აღწერს როგორც პროგრამულობის პრინციპს:

არსებობს შინაგანი სცენარები, რომლებიც სხვადასხვა დეკორაციაში მეორდება — ურთიერთობებში, პროფესიულ გზაზე, ოჯახურ კონტექსტში.

ნიშანდობლივია, რომ როგორც კი ადამიანი აქტიურდება მისთვის „ბედნიერების ძირითად სფეროში“, ხშირად ირთვება იგივე დრამატული მოდელი:

იმედგაცრუება, დანაკარგი, ტკივილი ან გაუმართავი მოლოდინი. ეს განმეორებადობა არ არის „ბედის წინააღმდეგობა“ — ეს არის მოთხოვნა, რომ ფოკუსი გადატანილ იქნეს გარედან შიგნით.

3) დაბრუნება საკუთარ თავში

მიღება როგორც ტრანსფორმაციის პირობა. შინაგანი რესურსის აღმოჩენა იწყება არა პოზიტიური მენტალობით, არამედ მიღებით.

მიღება ნიშნავს ტკივილის, იმედგაცრუების, შიშის, წყენისა და დანაკარგის რეალურად ინტეგრირებას —
არა მხოლოდ გონებრივ დონეზე, არამედ ფსიქიკის ყველა სართულზე.

თუ გამოცდილება მხოლოდ ცნობიერებაშია „გაგებული“, მაგრამ ემოციურად და სხეულებრივად არ არის გადამუშავებული, ძველი სცენარი კვლავ აქტიურდება.

ამ ეტაპს ხშირად ახლავს ეგზისტენციალური მარტოობის შიში — როცა ადამიანი ხვდება, რომ გარე საყრდენები საკმარისი აღარ არის და საჭიროა შიდა ღერძის შექმნა.

4) შიდა ღერძი და უპირობო კეთილდღეობა

როდესაც შინაგანი ღერძი ფორმირდება, ბედნიერება აღარ არის „დამოკიდებული ეფექტი“.

გარე მოვლენები კვლავ შეიძლება გვანიჭებდეს სიამოვნებას, მაგრამ ისინი აღარ განსაზღვრავენ ჩვენს შინაგან მდგომარეობას. აქ ჩნდება განსხვავება: დოპინგურ ბედნიერებასა და სტაბილურ კეთილდღეობას შორის.

ფუნდამენტური პრინციპი ასეთია:

თუ მე შემიძლია ვიგრძნო სიყვარული, სიხარული, სისავსე — ეს უნარი ჩემში არსებობს. გარე ურთიერთობა შეიძლება გახდეს ამ განცდის გააქტიურების სივრცე, მაგრამ არა მისი ერთადერთი წყარო.

5) ძალაუფლება, ბალანსი და სულიერი მარტოობა

შინაგანი სტაბილურობის ზრდასთან ერთად იცვლება ურთიერთობების დინამიკა.
სხვა ადამიანების ქცევა აღარ ხდება ჩვენი ემოციური მდგომარეობის მართვის მთავარი ბერკეტი.

აქ ჩნდება ბალანსის თემა - ღრმა კონტაქტი შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, როცა არსებობს თანასწორობა
ემოციური უნარების, ხედვის სიღრმისა და მიღების შესაძლებლობის დონეზე.

როცა ეს ბალანსი ირღვევა, იბადება სულიერი მარტოობა: ადამიანს თითქოს უსმენენ, მაგრამ ვერ ხედავენ.
პარადოქსულად, სწორედ აქ იწყება შინაგანი ძალის კონცენტრაცია.

6) „ველის“ ცვლილება

ეზოტერული ინტერპრეტაცია. ეზოტერული ენით, მიჯაჭვულობები აღიქმება როგორც მძიმე ენერგიები, რომლებიც ადამიანს დაბალ ვიბრაციებში ამაგრებს და მსგავს სცენარებთან აკავშირებს.

გათავისუფლების პროცესში იცვლება შინაგანი ველი და პარალელურად — გარემოც.

ძველი პროგრამა თანდათან სუსტდება, ჩნდებიან ადამიანები, რომლებიც უფრო ახლოს არიან იმ სიხშირესთან,
რასაც ადამიანი ახლა ატარებს.

დასკვნა:

კარმულ-ასტროლოგიური ხედვით, ბედნიერება არ არის გარედან მოსაპოვებელი მუდმივი მდგომარეობა.
ის არის შინაგანი რესურსი, რომელიც აქტიურდება მაშინ, როცა ადამიანი:
• თავისუფლდება მიჯაჭვულობებისგან
• იღებს საკუთარ გამოცდილებას ყველა დონეზე
• ქმნის შიდა ღერძს
გარე სამყარო რჩება ტრიგერად და სარკედ, მაგრამ საბოლოო წყარო უცვლელია — ადამიანი თავად არის საკუთარი ბედნიერების მატარებელი“, - წერს თამო აქუბარდია. 

 ასევე დაგაინტერესებთ:

⭕„ერთადერთი ბარიერი თქვენს გზაზე თქვენივე თავია, მოხსენით შიდა შეზღუდვები და გზა თავად გაიხსნება...“ - თეა ჩეჩელაშვილი

⭕„გვთხოვს არ ვიჩქაროთ, მაგრამ არც ლოდინის რეჟიმში დავრჩეთ... ძველი ენერგია ბოლომდე იწურება“ - თამარ ხოსროშვილი ახალმთვარეობაზე

⭕რატომ გვტკივა ყველაზე მეტად ახლობელი ადამიანებისგან? - „ეხება იმ ადგილებს, სადაც ყველაზე დაუცველები ვიყავით ბავშვობაში“