ურთიერთობა ჰგავს ემოციურ ანგარიშს. როდესაც ადამიანი დიდხანს ითმენს, ის გასცემს რესურსს (მოთმინებას, გაგებას, შანსებს), სანაცვლოდ კი ვერაფერს იღებს.
დგება მომენტი, როცა შინაგანი „ჭიქა“ ივსება. ეს ბოლო წვეთი შეიძლება იყოს სრულიად ბანალური რამ, მაგრამ ის ხდება კატალიზატორი.
ადამიანს აღარ აქვს ენერგია ჩხუბისთვისაც კი. კონფლიქტი ხომ ენერგიას მოითხოვს. როცა ადამიანი დუმს და მიდის, ეს ნიშნავს, რომ მასში სიბრაზეც კი ჩაკვდა და მხოლოდ სიცარიელე დარჩა.
ბევრი ადამიანი ურთიერთობიდან ფიზიკურ წასვლამდე დიდი ხნით ადრე მიდის ფსიქოლოგიურად.
ისინი გადიან გლოვის ყველა ეტაპს (უარყოფა, ბრაზი, ვაჭრობა, დეპრესია) მანამ, სანამ ჯერ კიდევ პარტნიორის გვერდით არიან.
როდესაც ის ფიზიკურად დგამს ნაბიჯს დაშორებისკენ, მას უკვე ყველაფერი გადახარშული აქვს. ამიტომაც არ სჭირდება ახსნა-განმარტებები მან ეს დიალოგები საკუთარ თავთან ათასჯერ უკვე აწარმოვა.
მოთმინება ხშირად ეფუძნება იმედს, რომ „ის შეიცვლება“ ან „ხვალ უკეთესი იქნება“.
იმ წამს, როცა ადამიანი ხვდება, რომ მისი პარტნიორი ვერ ან არ აღიქვამს მის ტკივილს, იმედი კვდება.
თუ ადამიანმა დაინახა, რომ მისი ფუნდამენტური ღირებულება ფეხქვეშ გაითელა, ის წამიერად კარგავს ემოციურ კავშირს. მას აღარ აინტერესებს მიზეზი, რადგან „მიზეზს“ მისთვის უკვე აღარ აქვს მნიშვნელობა ფაქტი სახეზეა.
როდესაც ფსიქიკა ხვდება, რომ ამ ურთიერთობაში დარჩენა მის განადგურებას ნიშნავს, ირთვება გადარჩენის მექანიზმი.
ახსნა-განმარტების მოთხოვნა ნიშნავს კონტაქტში დარჩენას, კონტაქტი კი ნიშნავს ხელახლა იმედგაცრუების შესაძლებლობას.
უკანმოუხედავად წასვლა არის ერთგვარი „ფსიქოლოგიური ამპუტაცია“ - ადამიანმა უნდა მოჰკვეთოს ეს კავშირი, რომ გადარჩეს.
ეს არის ყველაზე ცივი და მძიმე ეტაპი. ახსნას მაშინ ითხოვენ, როცა ჯერ კიდევ არსებობს რაღაცის გამოსწორების სურვილი.
დუმილი არის იმის ნიშანი, რომ ადამიანმა თქვენი ურთიერთობის აზრი დაკარგა. მას აღარ აინტერესებს „რატომ“, რადგან პასუხი მისთვის ნათელია და სულ ერთი და იგივე.
თუ ადამიანი ახსნა-განმარტების გარეშე წავიდა, ეს ნიშნავს, რომ მანამდე ის ძალიან ბევრს საუბრობდა, მაგრამ თქვენ არ უსმენდით. მისი წასვლა არის არა მოულოდნელი აქტი, არამედ დაგროვილი იმედგაცრუების ლოგიკური ფინალი.
წასვლის ეს ფორმა ხშირად თვითგადარჩენის ერთადერთი გზაა. ეს არის მომენტი, როცა ილუზია, რომ „რაღაც შეიცვლება“, საბოლოოდ იმსხვრევა და ადამიანი საკუთარ თავს ხედავს არა როგორც პარტნიორს, არამედ როგორც მსხვერპლს, რომელიც საკუთარ რესურსს უფსკრულში ყრის. უკანმოუხედავად წასვლა ნიშნავს, რომ მას აღარ სურს თქვენს თვალებში საკუთარი ტკივილის ანარეკლი დაინახოს. ის მიდის არა იმიტომ, რომ აღარ უყვარხართ (ხშირად სიყვარული ჯერ კიდევ არის), არამედ იმიტომ, რომ საკუთარი თავის სიყვარულმა და გადარჩენის ინსტინქტმა ყველაფერზე აჯობა.
ეს არის წერტილი, სადაც ურთიერთობის აზრი იკარგება და რჩება მხოლოდ ერთი მიზანი: გააღწიო სამშვიდობოს, სანამ ემოციურმა გადაწვამ საბოლოოდ არ გაგანადგურა.
ასევე დაგაინტერესებთ:
⭕„ულამაზესი ანანო და სიმპათიური სიძე ბატონი❤“ - გიორგი სარდალაშვილის მეუღლე ახალ ფოტოებს აქვეყნებს
