ურთიერთობაში ტყუილი ყოველთვის მტკივნეული და დამაბნეველია. თუმცა, ფსიქოლოგიური კუთხით, ტყუილი იშვიათად არის მხოლოდ „ცუდი ხასიათის“ გამოხატულება. უმეტეს შემთხვევაში, მის უკან ღრმად ფესვგადგმული შიშები, დაუცველობის განცდა ან არასწორად ჩამოყალიბებული თავდაცვის მექანიზმები დგას.
ეს ყველაზე გავრცელებული მიზეზია. ადამიანს ეშინია პარტნიორის რეაქციის - ბრაზის, კრიტიკის, სკანდალის ან იმედგაცრუების.
იმის მაგივრად, რომ შეხვდეს უსიამოვნო საუბარს და გადაჭრას პრობლემა, ის ირჩევს "მოკლევადიან სიმშვიდეს" ტყუილის სახით. ხშირად მათ ჰგონიათ, რომ ამით ურთიერთობას იცავენ სტრესისგან, თუმცა გრძელვადიან პერსპექტივაში სწორედ ეს ანგრევს ნდობას.
როდესაც ადამიანს დაბალი თვითშეფასება აქვს და შინაგანად განიცდის, რომ ის "არასაკმარისად კარგია", ეშინია, რომ სიმართლის გამჟღავნების შემთხვევაში (იქნება ეს შეცდომა, ფინანსური პრობლემა თუ დეტალი წარსულიდან) პარტნიორი მას მიატოვებს. ასეთ დროს ტყუილი ურთიერთობის შენარჩუნების სასოწარკვეთილ მცდელობად აღიქმება.
ეს პარადოქსული, მაგრამ ხშირი მიზეზია ზედმეტად მაკონტროლებელ, ეჭვიან ან მომთხოვნ ურთიერთობებში. თუ ერთ-ერთი პარტნიორი მეორეს არ უტოვებს პირად სივრცეს, ადამიანი შეიძლება უწყინარ დეტალებზეც კი (მაგ: "ვის ესაუბრე?", "სად შეყოვნდი?") ტყუილს მიმართავდეს, რათა შეინარჩუნოს დამოუკიდებლობისა და თავისუფლების მინიმალური ილუზია.
ეს ყველაზე ტოქსიკური კატეგორიაა. ამ შემთხვევაში ტყუილი გამოიყენება პირადი (ხშირად ეგოისტური) მიზნების მისაღწევად და შედეგებზე პასუხისმგებლობისგან გასაქცევად მაგალითად, ღალატის, დამოკიდებულებების (აზარტული თამაშები, ალკოჰოლი) ან ფინანსური მაქინაციების დასამალად. აქ ტყუილი არა შიშის შედეგი, არამედ გააზრებული მანიპულაციის იარაღია.
ფსიქოლოგიური ნიუანსი: მნიშვნელოვანია გავმიჯნოთ ე.წ. „პრო-სოციალური“ ანუ თეთრი ტყუილი (რომელიც მხოლოდ პარტნიორის წვრილმანი გრძნობების დაზოგვას ემსახურება) და სისტემატური ტყუილი, რომელიც ანგრევს ურთიერთობის ფუნდამენტს და მეორე ადამიანს ართმევს რეალობის სწორად აღქმის შესაძლებლობას.
ასევე დაგაინტერესებთ:
⭕თბილისში ერთ-ერთი მშენებარე სასტუმროდან მუშა გადავარდა და დაიღუპა
⭕„ულამაზესი წყვილი ხართ, იბედნიერეთ...“ - რა ფოტოებს გვიზიარებს თათა გიორგობიანი
